Koca karınlı devlerin, iştah kesen sofralarında, en gereksiz yüzleri ile bize bakan arketipler. İletişim denen çukurun içinde, bu sofranın en haz ürünü olma adına harcanan çaba. Söküklerimiz var. Ve bu sökükler bizleri yutmuş durumda. Farkında olmama ya da gölgesiyle barışma. İlgisiz durma ya da düşman edinme. Hepsi bir artık.

Fikri bazda oluşmuş tavırları alıp kişilik ile savaştırmak, çağımızın en maharetli eylemi. Suskun kalmanın zoraki etkileyiciliği, konuşmanın altında hiç olduğu şu günlerde, her ne kadar dostluk adına söz söylesekte, anlaşmanın maskelere takıldığını görüp, tavırsızlığın kucağına atlamak gibi bir şey artık dost kalmanın tanımı. Takınılan tavırların olayları gösterdiğini unutup, kişiliğimize düşman gösterilen dostluk ise maziye karışmış durumda. Anlıyacağınız artık kabul görmek için ağlamak gerek ya da kontrolsüz konuşma.

Büyüklük, kollektif ruhun kendi bünyesinde inandırdığı bir çeşit halusinasyondan başka bir şey değil artık. İnan ve inandır. Kişiler arası iletişimde bu halusinasyon çevresinde şekillenir oldu. Reklam denen şahsına münhasıp sanatsal yalanda oluşturulmuş bu dünyanın alt metni olarak çıkıyor karşımıza.

Bebeklikten ekmeğimize katık yaptığımız bu kültür en önemli söküklerimizden birini teşkil etmekte. Unutulan ya da yok sayılan gölgelerimiz ve yüzlerimize taktığımız onlarca maskelerimizle bizler, aynada kendini seyredip bir yandan patlamış mısır yiyecek kadar yabancılaşmışız ve hatta tüm bunları tavır denen eylemin sırtına yükleyip, yansımalarımıza düşman kesilmişiz.

Tavır, kişiliğini tamamlamış insanların eylemidir aslen. Olaylara karşıdır ve yapıcı faktörün önemi yoktur. Kişiye tavırda ana merkezde olayı gösterir. Kişiliğe ise tavır takınılmaz.Kişilik ret edilir, iletişim dışı bırakılır ve en uç noktasıda düşmanlıktır.

Bir yerlerimizde kalmış bu anlayışı kabul gördüğümüz gün düzlüklerde, bağırmadan ve fikirlerimizi yamalamadan, bir gün iletişebileceğiz.